Een bijzondere ontmoeting deel 1

door Julia

Afgelopen jaar had Julia besloten om tweede kerstdag niet te vieren, want ja waar is die extra feestdag nou eigenlijk goed voor? Tot een vriendin haar vroeg om die dag de stad in te gaan voor een lekker hapje en drankje. Ze nam haar mee naar een nieuw restaurant, een die Julia nog lange tijd zou bijblijven…

Het begin

Maandagmiddag, tweede kerstdag 2016. Ik had met een vriendin afgesproken om deze dag samen te vieren, niet thuis maar in de stad. In mijn oude vertrouwde Leiden. De stad waar ik bijna ben opgegroeid, want van oorsprong ben ik een dorpsmeisje. Ik noem het altijd klein Amsterdam. Mijn vriendin en ik gaan meestal naar een vaste plek, een groot café in de buurt van het station. Maar deze keer wilden we iets anders. ‘Zullen we naar Park gaan?’ Ik kende het niet. Na wat foto’s te hebben gezien op Facebook, werd ik enthousiast. Wij zijn nogal van de last minute plannen. Reserveren hadden we dus niet gedaan, en wat krijg je dan met tweede kerstdag… Het hele restaurant zit vol. Gelukkig was er nog wel een plekje op de bank voor een drankje, dus gingen we daar zitten. Het was tenslotte pas 16.30 uur dus met eten konden we nog wel even wachten.

De ontmoeting

Drie uur, heel wat wijntjes en wat borrelhapjes later kwam het meisje van de bediening ons vertellen dat er een tafel vrij was. Wij pakten onze spullen en volgden haar naar de tafel. Het was achter in het restaurant, met uitzicht op de keuken. We gingen zitten en vervolgden ons gesprek. Terwijl mijn vriendin aan het praten was, zag ik vanuit mijn ooghoek iemand in de keuken staan. Een van de koks stond helemaal rechts in de hoek, precies schuin tegenover mij. Hij zag er goed uit, bekend gezicht wel. ‘Oké wacht. Ik let niet op. Wat zei ze nou ook alweer?’ Ik richtte me weer op het gesprek. Tot mijn blik een paar minuten later weer op hem viel. Ik wist niet wat het was. Ik moest gewoon elke keer even naar hem kijken. Hoe hij bezig was, het eten stond klaar te maken, helemaal gefocust. Er was iets, maar ik kon niet plaatsten wat het was. De rest van de avond verliep heel gezellig, als vanouds eigenlijk. Het enige verschil was dat ik nu mijn ogen niet van hem kon afhouden. Ik zag hem af en toe wel mijn kant op kijken, maar de afstand was te ver om te zien of hij ook echt naar me keek. Mijn vriendin kreeg het natuurlijk op een gegeven moment door en toen we weggingen zei ze: ‘Ik wil eigenlijk even naar hem toe lopen, maar we zijn geen 16 jaar meer hè?’ ‘Nee!’ antwoordde ik. ‘Lief bedoeld hoor, maar alsjeblieft nee’. We liepen naar buiten. Ik keek nog een keer richting de keuken maar hij was druk en zag het niet.

 

Blijf hangen

Een paar uur later lag ik in bed, en ineens moest ik aan hem denken. Er was iets. Ik pakte mijn telefoon en opende Facebook. Ik zocht de pagina van het restaurant op en bekeek wat foto’s in de hoop dat ik iets kon vinden. En ja hoor, een foto van hem met een collega. Hmm… Hij was er niet in getagd. Ik ging door de lijst met likes en kwam een profiel tegen. Is dit hem? Ik klikte op het profiel, ja volgens mij wel. Ik appte mijn vriendin en stuurde de foto: ‘Is dit hem nou?’ Geen reactie. Het was inmiddels twee uur ’s nachts dus ik besloot maar te gaan slapen.

De volgende ochtend kreeg ik een appje: ‘Ja dat is hem! Stuur hem een bericht!’, zei ze. Ja dáááág, die denkt dan vast wie is die rare chick? Zijn Instagramaccount had ik ook al gevonden. Ik vroeg om advies: ‘Dat is wel minder direct dan Facebook misschien dat proberen?’  ‘Ja gewoon doen! Wat kan jou het schelen, je kent hem toch niet’. Oké. Eh, ja. Ik stuurde hem een kort berichtje dat ik die avond daarvoor bij Park was geweest, hem had gezien en ik daar heel lekker had gegeten. Niet lang daarna kreeg ik een bericht terug; ‘Haha ja dat kan best kloppen! Ik werk daar. Kom je dan niet eens even gedag zeggen?’ Eindigend met een smiley. Wat reageert-ie leuk. Oké, hij vindt me niet raar dus. Hij kon zich zelfs herinneren waar we zaten. Oké oké, dan had ie me blijkbaar toch wel gezien. De rest van de dag stuurden we berichten naar elkaar, tot hij zijn nummer stuurde met het voorstel om het gesprek te vervolgen op Whatsapp.

 

Lef

‘Ik vond het berichtje erg leuk, you just made my day girl!’ Hij was in de veronderstelling dat we elkaar ergens van kenden. Dus ik moest opbiechten dat dat niet zo was. ‘Hé, dus jij hebt me gewoon een berichtje gestuurd zonder dat ik je ergens van ken?’ Er schoot gelijk door mijn hoofd: nu val ik door de mand, nu gaat ie zeggen dat ik raar ben. Maar in plaats daarvan zei hij dat hij zich vereerd voelde, blij was dat ik het had gedaan, hij vond het superlief. Hij hield wel van dames met lef.

De dagen daarop spraken we elkaar iedere dag, van ’s ochtends tot ’s avonds op Whatsapp. Die vrijdag vroeg hij me mee uit. Aangezien we allebei zo gek op eten waren, spraken we af om voor onze eerste date een hapje te gaan eten. Later op de avond belde hij me voor het eerst, hij was zo benieuwd naar hoe ik klonk en wilde me even horen. Leuk, dacht ik, een jongen die wil bellen. De volgende dag, Oudjaarsdag, belde hij me om 19.30u ‘Ik wil je nu alvast een heel gelukkig nieuwjaar wensen, want straks kom ik er niet doorheen’. Wat lief!

En niet alleen dat vond ik lief, maar ook de dingen die hij zei. Dat hij niet een bepaald type had, maar het meer de eigenschappen en het karakter van iemand was waar hij op viel. ‘Ik ken je eigenlijk nog niet zo goed, maar jij komt daar aardig in de buurt.’ Zijn collega’s en vrienden had hij verteld over mij. Iets wat ik best bijzonder vond, omdat we nog niet aan het daten waren. Maar hij was zo enthousiast. En elke keer dat we ergens hetzelfde over dachten, of dezelfde smaak hadden, benoemde hij het: ‘Zo leuk al diezelfde interesses! We hebben veel raakvlakken’.

 

‘Jij bent echt een vrouw naar mijn hart.’

 

Blijven praten

Die zondag, de eerste dag van het nieuwe jaar, was ons eerste lange telefoongesprek. Twee uur waren we aan het bellen, de tijd vloog voorbij. De volgende dag spraken we elkaar weer op de app. En zo ging ons contact verder, overdag tussen de bedrijven door, appten we, ‘s avonds tot soms diep in de nacht belden we. We deelden eigenlijk alles met elkaar. Iedere dag, na zijn werk belde hij me op, het was even ons moment waarin er niks anders bestond dan wij en de verhalen die we aan elkaar vertelden. Het voelde zo snel vertrouwd, ik kon hem alles zeggen, dat benadrukte hij ook, als er wat is kun je het tegen me zeggen. Dat was zo ontzettend fijn. In die telefoongesprekken ontstond er een band, we hadden allebei het gevoel alsof we elkaar al langer kenden, alsof we al een paar dates hadden gehad. Met niemand had ik zoiets eerder meegemaakt, dat je gewoon niet uitgepraat raakt. Hoe is het mogelijk dat je vier uur met elkaar belt en eigenlijk nog niet op wil hangen? Dat het midden in de nacht is, maar je geen spoortje van moeheid voelt? Dat je je slaap op wilt geven, en dat zegt voor mij heel wat want ik ben gek op mijn slaap, om maar met hem te kunnen blijven praten?

Het was gek wel, maar vooral heel leuk. En iedereen reageerde hetzelfde als ik ze vertelden van onze gesprekken; ‘He?! Twee, drie uur lang bellen meen je dat nou! Dat zegt wel wat hoor.’

 

‘Ik word helemaal happy als ik aan je denk… Zo gek’

 

Kriebels

Beetje bij beetje ging ik er in geloven dat dit echt wel iets heel bijzonders was, dit was anders. Dit was niet te vergelijken met iemand die ik eerder had ontmoet, of iets wat ik eerder had meegemaakt. En ik was niet de enige die er zo over dacht. Ik stuurde hem: ‘Ik vind je echt leuk, maar hoe kan dat nou! Ik ken je amper! Waarop hij stuurde: ‘Yess same here! Ik voel precies hetzelfde’.

‘Weet je, ik ken je eigenlijk nog niet heel goed. Maar uit de gesprekken op de app en telefoon merk ik wel dat je een lieve, zorgzame, doorzetter, spontaan en ondernemende dame bent’.

Ik kon alles tegen hem zeggen. Waar ik onzeker over was, dat ik vaak voor de gek ben gehouden en het lastig vind om in te schatten of iemand wel goede bedoelingen heeft. Hij begreep me en zei dat hij geen tijd had voor dat soort spelletjes. Hij had eigenlijk de hoop al opgegeven dat hij ooit nog iemand zoals ik zou ontmoeten.

 

‘Kriebels? Er vliegt van alles door mijn buik heen. Haha!’

 

Geen twijfels

De eerste date moest nog komen, maar we waren zo enthousiast dat we al een tweede en derde date gepland hadden. Hij had stiekem vrij genomen van zijn werk, met de insteek; ‘Als we het dan nog gezellig hebben, en je me nog wilt zien’. Geen twijfel over mogelijk dacht ik.

 

Dat dacht ik toen… Tot de eerste date kwam en daarna alles veranderde.

 

Lees hoe dit afloopt in deel twee.

Dit vind je ook leuk

1 reactie

Avatar
Tamara 20 januari 2017 - 10:15

Oh oh…….

Beantwoord

Laat een reactie achter

Wij gebruiken cookies om het gebruik van LotteLust te optimaliseren. Accepteren Lees meer

Privacy & Cookies Policy