Te lang in het verkeerde lichaam – Anti-Climax #3

door Marjolein

Op het hoogtepunt moet je stoppen. Na 100 VrijVragen was het tijd voor een nieuwe rubriek van onze seksuologe Marjolein. In Anti-Climax komen vragen en antwoorden over seksualiteit nog steeds voorbij, maar dan in een ander jasje. Marjolein vertelt elke aflevering over een cliënt en zijn of haar worstelingen met seksualiteit en relaties.

Verkleed

“Ik vind deze fase echt de lastigste. Als ik in de spiegel kijk zie ik een jongen verkleed in vrouwenkleren. Het enige wat ik er leuk aan vind is dat ik nu wel mijn smaak kan ontwikkelen en mijn garderobe kan uit kan breiden voor straks wanneer de operatie is geweest,” zegt ze lachend als een boer met kiespijn. Haar blik is droevig.

Ik kijk haar aan kan alleen maar bevestigen wat zij zegt. Ze is vrij grof gebouwd en heeft duidelijk mannelijke uiterlijke kenmerken. Van die mannelijke kenmerken waar andere mannen die zich thuis voelen in het biologische geslacht man voelen een moord voor zouden doen. Het heeft geen zin als ik zeg dat het wel meevalt, ik kan mij goed voorstellen hoe zij zich moet voelen. Al staat zij nog steeds in het dossier als ‘hij’. Pas wanneer er medische ingrepen zijn gedaan is het mogelijk om een geslachtswijziging in je documenten door te voeren (anno 2020 hoeft dit niet meer, red.).

“Ik snap wel dat deze fase nodig is om mensen in mijn omgeving te laten wennen en ook om mijzelf bloot te stellen aan de buitenwereld,” zucht ze. Ze zit ineen gedoken op de bank. “Ik zou willen dat ik eerder had durven vertellen hoe ik mij voelde. Zodat er eerder wat gedaan kunnen worden in mijn puberteit en het remmen van al die stomme mannelijke hormonen.”

Streng katholiek

Ze is nu 23 en op haar 21ste had zij haar coming-out naar zichzelf. Natuurlijk voelde zij dit al langer. In het streng katholieke gezin waarin ze was opgegroeid was er weinig ruimte voor afwijkingen van de gebruikelijke denkbeelden van het geslacht, geaardheid of het gezin. In de transitiefase, de procesfase vooraf aan de operaties, staat het accepteren van zichzelf als trans en daarvoor uitkomen bij familie, vrienden, buren en collega’s centraal. Voor trans personen kan deze fase het liefst zo snel mogelijk voorbij gaan om zo snel mogelijk van geslacht veranderen. In het tweede deel van deze fase wordt er begonnen met hormonen, maar wordt er ook verwacht dat in alle situaties je je als het andere of eigenlijk jouw eigen geslacht presenteert. Opeens wordt iets wat voor vele jaren onzichtbaar is geweest, zichtbaar in de buitenwereld. Wat niet alleen ingewikkeld is voor de trans zelf, maar ook zeker voor de omgeving. Zo ook voor haar.

“Ik durfde pas toen ik op kamers woonde eerlijk naar mijzelf te zijn. Dat was al confronterend en lastig, want alles zou makkelijker zijn wanneer het gewoon was. Maar ik ben anders dan gewoon. Ik heb het eerst tegen mijn beste vriend van de studie verteld. Die reageerde verbaasd, maar ook heel steunend. Hij voelde altijd al dat er iets was, dacht eerder dat ik homoseksueel was. Daarna heb ik het verteld aan andere goede vrienden. Dat was heel spannend. En nu ik dit draag kan niemand er om heen. Ik zie ze vaak kijken, of ze roepen kwetsende dingen, wat ik wel snap, ik ben anders en dat is eng, maar toch… het is ook vervelend,” zucht ze.

Ze heeft een knalroze opvallende jurk aan. En heeft een haarband in proberen te doen, wat slordig zit. Ook omdat ze niet zo veel haar heeft. In deze fase wordt vaak geëxperimenteerd met opvallende kleuren en kleding om dan ook echt te laten zien dat ze een vrouw is. Zowel fysiek en emotioneel komen trans, mede door de hormonen, in een tweede puberteit. Met alle bijbehorende kenmerken. Ik weet nog dat ik ook paars haar had in de puberteit, maar absoluut geen vrouwelijke kleding aan wilde. Om af te zetten of om te ontdekken wie je bent.

Kapot van binnen

Ze kijkt verdrietig. “Mijn ouders en broer dit vertellen was verschrikkelijk. Zij willen mij niet meer spreken. Zij vinden het raar en kunnen het niet begrijpen of accepteren. Dat maakt mij kapot van binnen. Dat is nu al een jaar. Ik ga daardoor weer twijfelen of ik dit wel moet doen en of ik niet gewoon kan verder gaan.”

“Dat klinkt alsof je dan jezelf weer niet accepteert.” Ik kijk haar vragend aan.

“Ja, dat klopt. Dat maakt de worsteling nog moeilijker. Ik heb ook hulp nodig om mezelf iedere keer weer terug te brengen naar mijn gevoel van wie ik ben en wat ik wil. Om achter mijn keuze te blijven staan.”

We werken in de gesprekken aan zelfacceptatie door middel van naar zichzelf kijken, maar ook door bepaalde overtuigingen over het uiterlijk, geslacht of zichzelf als persoon los te laten of om te buigen. Wat soms lastig is omdat het gevoel van in het verkeerde lichaam geboren zijn nogal een belangrijk onderdeel is van de ontstane overtuigen als “Ik ben lelijk”, “Niemand ziet mij staan” en “Ik doe er niet toe”. Zij vindt haar penis ook daadwerkelijk lelijk. Sommige van die overtuigingen verdwijnen pas na de operatie. Daarnaast richten wij ons op omgaan met gevoelens van verdrietig, frustraties of angsten die voortkomen uit afwijzingen van anderen of discriminatie. Het is belangrijk om contact met anderen te blijven houden om zo niet te isoleren en ook zo de acceptatie van zichzelf te versterken. We proberen het anders zijn in te zetten als kracht.

Bijeenkomsten

“Ze zien je toch al, zeg ik haar, waarom niet dan ook echt voor jezelf staan. Het gesprek durven aan gaan. Zet de aandacht om in iets positief.” Via via regel ik samen met haar informatie avonden voor studenten. Iedereen die geïnteresseerd is kan zich daarvoor aanmelden en zij vertelt over haar leven, het proces en de moeilijkheden. Ze durft vragen te beantwoorden, kwetsbaar te zijn en groeit van de positieve aandacht die ze krijgt.

De daaropvolgende weken lijkt steeds zelfverzekerder te worden en zie ik niet meer een ineengedoken mens op mijn bank.

“Maar dit zijn allemaal positieve mensen die open staan voor anderen. Ik gebruik die wel in mijn hoofd wanneer ik op straat word uitgescholden. Maar blijft toch pijn doen. Ik kan er zelf ook niets aan doen. En het moeilijkst blijft toch mijn familie,” ze kijkt wanhopig.

“Waarom nodig je ze niet uit voor een van de avonden?”, vraag ik, wat natuurlijk wel een risico is. Want straks zeggen ze nee.

Ze kijkt hoopvol. “Erger dan dit wordt het toch niet, ik ga dat proberen.”

Haar familie komt inderdaad naar een bijeenkomst. Ze heeft ze niet gezien en gesproken, maar de aanwezigheid deed al veel voor haar omdat ze weet hoe streng hun leefregels zijn.

Acceptatie

“Het helpt mij dat ik toch mijn keuze om van geslacht te veranderen door moet zetten. Dat ze er nu waren zegt mij dat wellicht over een heel lange tijd zij mij kunnen gedogen en misschien wel accepteren.”

“Wellicht maakt het na de operatie het zelfs wel makkelijker voor hen. Net zoals soms katholieke ouders een relatie pas accepteren wanneer ze gehuwd zijn,” zeg ik.

Na een aantal gesprekken sluiten wij af. Voor nu heeft zij al het mogelijke gedaan om zichzelf en deze fase te accepteren. De operatie en eventuele hulp daarna zal haar nog meer helpen zichzelf te accepteren wie zij is.

Beeld: Unsplash

Dit vind je ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken cookies om het gebruik van LotteLust te optimaliseren. Accepteren Lees meer

Privacy & Cookies Policy