Zondagavond, 20.45 uur, benen op de bank, wijn in de hand en zappend de zenders langs. Boer zoekt Vrouw Galore: oh yeah baby!
Boer zoekt Vrouw International: de voorbode voor een feestje in mijn Twitter timeline: gevatte opmerkingen, hysterische vergelijkingen en ongecensureerde meningen die meestal net binnen de lijntjes zijn. Het plezier! De boeren worden voorgesteld en de totale verwondering kan beginnen.
Yvon leidde ons van Frankrijk (Maagd & Heel Holland Bakt – kandidaat Herman) via Texas (Olke-met-ondertiteling) naar Zambia. HALLO BOER MARC. Ik liet mijn telefoon vallen, de wijn kletterde over de vloer. HÁLLO MARC. Die ogen. Die glimlach. En dat hoedje. Dit kan een leuk seizoen worden.
Hij liet Yvon zijn fish farm zien, ze cruisten over het meer in zijn boot en de vergezichten vanaf zijn huis waren adembenemend. Die Marc, die had het goed voor elkaar. En sjezus. Wat een leuke vent. Ondertussen stroomden appjes binnen van enthousiaste vriendinnen: een voor een vielen ze voor Marc. En ik wist: mocht ik ooit naar BZV willen schrijven: dan schrijf ik voor Marc.
De minuten verstreken gestaag en mijn enthousiasme steeg zienderogen. Misschien moet ik wel schrijven. Who cares? Gewoon doen. Maar wat dan. Ik schrijf, word uitgenodigd en kom op tv. Wil ik die ellende wel. Voor de zekerheid ben ik vanmorgen maar alvast begonnen met een nieuw hardloopprogramma en mijn 30-day-ab-app aangezwengeld. Op tv zie je er toch altijd +10kg uit. Zambia, here i come!
