Pijp spijt

door Esther
0 reactie

Voor de zoveelste keer scroll ik door zijn Instagram-feed. Ik zie wat plaatjes van mooie gerechtjes, witte stranden en natuurlijk: zijn vriendin. Ik kan het niet laten. Ik klik haar naam en scroll obsessief langs al haar foto’s. Op de allereerste foto zie ik ze samen proosten met champagne in de hand. Ik vergelijk de datum met hun eerste foto samen en concludeer dat ze al zes jaar samen zijn. Wie weet nog wel veel langer.

Verboden terrein dus, prent ik mezelf in… maar ik ken mezelf langer dan vandaag en weet dat de verleiding groot is. ‘You always want what you can’t have’ lijkt wel door mij geïnspireerd. Bezette mannen, te dure tassen, grote stukken taart met extra slagroom: alles wat onverstandig is, vind ik interessant.

Zoals jullie wellicht al eens eerder gelezen hebben, heb ik wel vaker het één en ander uitgespookt met mannen wiens vrouw braaf thuis zat te wachten. Trots ben ik er natuurlijk niet op. Toch ben ik ervan overtuigd dat zolang je niet opzettelijk achter getrouwde mannen aan zit en zij er toch voor kiezen om jou te benaderen, je je nergens schuldig aan maakt. Jij bent niet degene in een relatie. Jij breekt geen beloftes. Jij gaat niet vreemd. Zoals mijn zusje altijd zegt: “Het is niet chique, maar wel lekker.”

Als ik hem een paar dagen later weer tegen het lijf loop, zie ik gelijk een brede grijns op zijn stoute snoet tevoorschijn komen.

“Essie, wat toevallig dat ik jou hier tegenkom.” zegt hij sarcastisch.

“Je weet dat ik hiernaast werk, schat. Dus houd je praatjes maar voor jezelf. Ik geloof er niks van dat dit toeval is.” Hij kijkt me aan, knipoogt en begint dan slap te lullen over werk en andere oninteressante dingen.

Ik luister met een half oor terwijl ik rustig van mijn cognac en ginger-ale nip. In mijn hoofd denk ik aan de laatste keer dat we elkaar tegenkwamen en hij eruit flapte dat hij me wel ziet zitten. Ik weet nog niet precies wat hij daarmee bedoelde, maar heb zo het vermoeden dat ik daar snel achter ga komen. Mijn gedachten dwalen af en ik probeer me voor te stellen hoe hij zou zijn in bed. Een tikkeltje ruig misschien? Ik beeld me in hoe hij me op bed duwt en betrap mezelf erop dat ik verwacht dat hij niet klein geschapen is.

Als er ineens een blonde vrouw op hem afstapt, word ik uit mijn dagdroom wakker geschud. Ze blijkt een oud-klasgenootje van mijn beoogde prooi. Ik geef ze even de ruimte om bij te praten terwijl ik nog een rondje drank haal. Daarna babbel ik een beetje met haar vriendje, die er wat ongemakkelijk bijstaat.

Als de drankjes op zijn, vraagt de security ons vriendelijk doch dringend verzoekt om de tent te verlaten omdat het alweer sluitingstijd is. Als we buiten staan, vraagt de blonde dame aan me wat de plannen zijn voor de rest van de avond. “Wat is er nu nog open, dat zou jij als echte Amsterdamse toch wel moeten weten”, zegt ze.

“Ik vrees dat de opties zeer beperkt zijn zo laat op een doordeweekse avond”, antwoord ik.

“Wat we wel kunnen doen, is een laatste drankje bij mij”, ga ik verder. Na kort overleg besluiten ze dat één drankje toch nog wel erg gezellig zou zijn en typ ik mijn adres in de Uber-app van de man op wie ik al de hele tijd zit te azen.

“Is dit wel verstandig?” vraagt hij als ik hem zijn telefoon terug geef.

“Je oud-klasgenootje en haar vriend zijn erbij dus er kan je niks gebeuren. Heel onschuldig allemaal”, zeg ik en knipoog naar hem.

Bij mij thuis schenken Jessica en ik vier vodka-sprite in voor ons en de mannen. Ik luister naar alle verhalen die ze vertelt over hun tijd samen op school en kan het niet laten om af en toe te lachen om alle ondeugende streken die ze samen uitgehaald hebben. Ik vraag me af of ze weet dat hij gewoon een vriendin thuis heeft zitten en of ze het niet gek vind dat hij zo laat nog mee naar mijn huis gaat, maar houd wijselijk mijn mond.

Twee uur kletsen en drie vodka’s verder laat Jess weten dat ze op huis aangaan. Ik voel gelijk dat mijn hart sneller begint te kloppen: zo ben ik eindelijk met hem alleen. We zwaaien Jessica en haar vriend uit en ik plof neer op de bank.

Hij blijft staan en kijkt me aan met zijn donkere ogen: “Wat nu Es, zeg het maar”.

Het is jouw keus schat”, zeg ik. “Je weet dat ik je wil…” Zijn ogen beginnen te fonkelen bij het horen van die woorden en vervolgens komt hij met zijn rug naar me toe tussen mijn benen zitten. Ik kruip tegen hem aan en kriebel voorzichtig zijn armen. “Je hart gaat tekeer. Wist je dat?” zegt hij.

“Ja, dat komt door jou”, fluister ik in zijn oor.

Hij draait zich om, kijkt me aan en glipt dan voorzichtig met zijn hand tussen mijn benen.

“Wil je dit?” vraagt hij met hese stem.

“Ja”, antwoord ik vastberaden en voel een rilling over mijn rug gaan als hij mijn onderbroekje opzij schuift en voorzichtig met mijn clit begint te spelen. In een roes van geilheid grijp ik naar zijn riem.

Hij houdt me tegen en zegt: “Weet je zeker dat je mijn grote pik aankan?”

Ik knik en knoop zijn broek open. Zijn opschepperij blijkt niet misplaatst. Ik neem zijn lul in mijn hand en begin hem voorzichtig een beetje te plagen. Aan zijn gezicht zie ik dat hij het al bijna niet meer houdt. Ik draai me om, duw hem plat op de bank en kruip bovenop hem.

Hij lijkt even te schrikken en duwt me ruw van zich af. “Zo makkelijk gaat dat niet, je krijgt mijn pik niet meteen. Ga eerst maar eens even voor me liggen.” Als ik op mijn rug lig, begint hij me te vingeren. Door alle opgelopen spanning houd ik het niet lang vol en begin bijna direct te kreunen. Mij zien genieten heeft hem behoorlijk opgewonden. Hij brengt zijn lul naar mijn mond en ik zuig gretig.

Binnen no time voel ik zijn warme sperma mijn mond in gutsen. Hij gromt en ik geef hem zachtjes nog een laatste likje over zijn eikel. Ik kijk hem trots aan, maar plotseling lijkt zijn stemming compleet omgeslagen.

Hij kijkt teleurgesteld bijna droevig voor zich uit en wendt zich dan naar mij: “Sorry, sorry” stamelt hij. “Dat was niet de bedoeling. Ik had dat nooit moeten doen.” Hij biedt nog tien keer zijn excuus aan terwijl ik me ineens schuldig begin te voelen.

Ik trek snel mijn onderbroekje aan en weet van ongemakkelijkheid niet wat ik moet zeggen. Bij gebrek aan woorden, probeer ik hem een beetje op zijn gemak te stellen door zijn rug te kriebelen. Weer begint hij zichzelf te verontschuldigen: “Het spijt me echt.” Ik denk aan het meisje wiens Instagram ik grondig heb doorgespit en zeg: “Misschien moet je dat niet tegen mij zeggen…”

Meer van Esther:

Pas op! Politie!

“Weet je wat je proeft?”

Toeval bestaat niet

Beeld: Pinterest

Dit vind je ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken cookies om het gebruik van LotteLust te optimaliseren. Accepteren Lees meer

Privacy & Cookies Policy