By 

De Andere Vrouw #7: Einde


Op mijn 20e raakte ik verwikkeld in een affaire met een getrouwde man. De spanning was verslavend, ik genoot van de aandacht en werd zelfs een beetje verliefd. Natuurlijk leverde het de nodige problemen op en daar kunnen jullie nu eindelijk van meegenieten. In zeven delen vertel ik jullie van het begin tot het einde van de affaire waarin ik ‘de andere vrouw’ was… 

Lees het vorige deel…

Inmiddels heb ik mijn stage afgerond waardoor ik Simon ineens een stuk minder vaak zie. We moeten het nu echt hebben van die paar momenten waar één van ons het huis voor zich alleen heeft. Je zou denken dat de afstand ervoor zou zorgen dat ik hem langzaamaan een beetje vergeet, maar helaas is dat niet het geval. Doordat we elkaar ineens nauwelijks meer zien, verlang ik juist meer naar zijn aandacht. Mijn vriendinnen worden helemaal gek van me als ik wéér over Simon begin te praten. Zelf word ik gek als Simon me niet snel genoeg antwoordt.

Op een woensdagmiddag stuurt hij me een berichtje waarin hij voorstelt volgende week vrijdag af te spreken. Zijn gezin zit dan in Frankrijk terwijl hij de laatste dingen afmaakt in de nieuwe kinderkamers. Ik zet het direct met koeienletters in mijn agenda en ben zo blij dat ik eindelijk weer iets heb om naar uit te kijken. Ik check meteen welke les ik vrijdag heb en hoe lang ik er precies over doe om vanaf school naar Osdorp te reizen.

Helaas duurt mijn geluksmoment niet langer dan een dagje. Als ik de volgende ochtend mijn telefoon bekijk zie ik dat Simon me geblokkeerd heeft. Mijn Snapchat-berichten komen niet meer aan en ook op Whatsapp verschijnt er maar één vinkje achter mijn chatberichtjes. Ik schiet direct in de stress. Zou zijn vrouw erachter zijn gekomen dat haar man al de hele zomer vreemdgaat met een stagiaire? Is dit het einde? Ondanks dat ik wist dat er ooit een einde aan dit feestje zou moeten komen, doet het pijn. Ik vraag me af of het minder pijnlijk was geweest als ik afscheid van hem had genomen. Wellicht komt het nu alleen maar harder aan omdat het zo ongelofelijk onverwacht is.

De rest van de dag zit ik te piekeren en peinzen. Ik krijg niks mee van wat mijn docenten staan te vertellen en ik check elke minuut obsessief mijn telefoon in de hoop dat Simon toch nog iets van zich laat horen. Als ik ‘s avonds in bed lig, realiseer ik me dat het nu dan echt over is. Ik app mijn vriendinnen dat ik me gedumpt voel waarop ze voornamelijk antwoorden dat het beter is zo. Ik snap wat ze proberen te zeggen en ik weet dat ze het lief bedoelen, maar het voelt niet beter.

Het hele weekend denk ik aan niks anders dan Simon. Ik speel al onze momenten samen wel tienduizend keer af in mijn hoofd. Ik maak alles stukken mooier dan het eigenlijk was en voel me alsof ik de liefde van mijn leven voorgoed kwijt ben. Ik vraag me af hoe zijn vrouw er dan wel niet achter gekomen is. Of ze boos werd, of ze schreeuwde, of ze huilde en of hij huilde. Alle mogelijke scenario’s komen langs in mijn gedachten en ik betrap mezelf erop dat ik me zorgen maak om Simon.

Maandagochtend zit ik weer braaf in de les. Terwijl ik aantekeningen maak op mijn laptop, verschijnt er ineens een melding van Facebook-messenger. Zonder dat ik het door heb, komt er een soort gilletje uit mijn mond waardoor de docent stilvalt en me aankijkt.

“Oh, sorry ma’am”, zeg ik verontschuldigend in het Engels en richt me dan weer tot mijn scherm. Het bericht dat ineens te voorschijn springt, is van Simon.

“Hey”, staat er. Ik wacht op wat er nog meer gaat komen en voel een mix van enorme opluchting en intense irritatie door me heen gaan.

Uit Simons berichten maak ik op ik me zorgen heb gemaakt om niks. Samen met vrouw en kids was hij naar Frankrijk gereden zodat hij in ieder geval een weekendje zon kon meepakken. Inmiddels was hij weer terug naar Amsterdam gevlogen om deze week te werken en de laatste klusjes te doen in hun nieuwe huis. Omdat hij tien uur lang naast zijn vrouw in de auto had gezeten, had hij me uit voorzorg even geblokkeerd. Ik merk dat er een soort razernij in me opborrelt die ik niet van mezelf ken. Ik erger me eraan dat ik zo blij ben dat hij niet betrapt is, maar ik erger me nóg meer aan het feit dat hij me niet heeft verteld dat hij me tijdelijk zou blokkeren.

Ik begin kwaad te typen. De gozer voor me kijkt geschrokken om, omdat ik zo hard op mijn toetsenbord zit te rammen, maar het maakt me niet eens meer uit. “Weet je hoe ik me dit weekend gevoelt heb? Heb je enig idee hoe bezorgd ik was? Nou? Heb je er überhaupt bij stilgestaan hoe dit voor mij geweest is?” En dan realiseer ik het me ineens. Natuurlijk heeft hij daar niet bij stilgestaan. Ik klap mijn laptop dicht en staar voor me uit. Mijn docent lijkt te begrijpen dat ze me vandaag even geen vragen moet stellen en laat me de rest van de les in mijn eigen sop gaarkoken.

De rest van de dag open ik zijn berichten niet meer, maar dat betekent helaas niet dat ik niet continu aan hem denk. Ik vraag me af waar het mis gegaan is. Wanneer ben ik mezelf zo kwijt geraakt in deze hele ellendige situatie? Ik wist vanaf het begin dat hij van een ander houdt. Waarom ben ik dan toch gaan hopen dat hij wat voor mij zou gaan voelen? Ik heb er geen antwoorden voor. Schijnbaar heb ik mezelf simpelweg niet zo goed in de hand als ik dacht. Ergens heb ik per ongeluk mijn hart op een kier gezet en zo is hij stilletjes naar binnen geglipt.

Uiteindelijk besluit ik dat ik één allerlaatste keer met hem naar bed wil. Als afscheid en als afsluiter. Ik stuur hem een berichtje dat het weer oké is en dat ik ons geplande afspraakje van aankomende vrijdag graag wil door laten gaan.

“Gelukkig maar, heb je gemist”, stuurt hij terug. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik niet weer voor zijn mooie praatjes moet vallen en probeer mijn hoofd koel te houden.

Die vrijdag is mijn hoofd helaas toch niet zo koel als de bedoeling was. Ik zit zenuwachtig in de les en als de docent zegt dat we vandaag een halfuur eerder klaar zijn, spring ik enthousiast op en ren het lokaal uit. De zenuwen zijn weer precies zoals op kantoor. Gezien Simon net jarig is geweest, haal ik onderweg zijn lievelingstaart. Als ik de Devil’s food cake sta af te rekenen hoor ik ineens een bekende stem achter me: “Es, ben jij dat?” Ik draai me om en zie een oude vriendin die ik al zeker een jaar niet meer gesproken heb. Aangenaam verrast val ik haar in de armen. Ik vergeet dat ik Simon wilde verrassen door onverwachts een halfuur eerder op zijn stoep te staan en raak diep ik gesprek met mijn verloren vriendinnetje.

Een halfuur later staan we nog bij het taartwinkeltje. Ik kijk op de klok van mijn telefoon en schrik. Ik zeg haar dat ik moet gaan.

“Oh, oh. Heb je weer een date, Essie?” zegt ze met een ondeugende glimlach. Ik heb geen zin om de situatie uit te leggen, dus zeg gauw dat het om een eerste Tinder-date gaat. We nemen afscheid en terwijl ik naar de tramhalte loop, check ik 9292 om te kijken waar ik moet overstappen. Terwijl mijn reisplanner laadt, krijg ik een berichtje binnen van Simon. “Lieverd, het is beter als je niet komt.” Ik staar beduusd naar mijn telefoonscherm. Waar slaat dit nou op? Ik zou er na deze afspraak een punt achter zetten en nou is hij me voor.

Ik lieg dat ik al in de tram zit in de hoop dat hij zijn woorden dan terugneemt, maar het werkt niet.

“Ik ben een beetje gestrest en moet nog zoveel doen hier. Als mijn vrouw en kids morgen terugkomen, moet alles echt af zijn”, stuurt hij me. Omdat ik nou eenmaal een zwak heb voor die man, bied ik zelfs nog aan om hem te helpen met de IKEA-bedjes. Ook daarvoor bedankt hij. Ik ben teleurgesteld, maar bedenk me dan ineens dat het misschien wel wel meant to be was dat ik dat vriendinnetje tegenkwam anders had ik al bij Simon voor de deur gestaan voordat hij me een berichtje had gestuurd.

Ik twijfel wat ik zal doen. Heb ik die laatste keer echt nodig of kan ik het maar beter gewoon nu voor goed afkappen? Ik smacht naar een laatste keer met Simon. Nog één keer de perfecte zoen, nog één keer dat zevende hemel gevoel, nog één keer die trillende benen. Toch dwing ik mezelf om realistisch te blijven. Het is tijd: de ellende moet nu stoppen. De enige oplossing is uitmaken, afkappen, cold turkey afkicken.

En zo maakte ik onderweg naar huis een einde aan de meest geile, hectische, energie vretende, pijnlijke, spannende, stoute, foute, heerlijke ‘relatie’ van mijn leven tot nu toe. En ja, ik zeg tot nu toe want ik heb er de volste vertrouwen in dat iemand Simon kan toppen en als het zover is, mogen jullie natuurlijk weer lekker meegenieten.

Dit was de laatste column uit de reeks De Andere Vrouw. Over twee weken verschijnt weer een column van Esther.

Meer van Esther:

One of the guys

In bed met twee mannen

Bedrogen door een bezette vent

En heb ik gelogen?

Een en al ellende

Beeld: Tumblr
Esther
About me

Esther is geboren en getogen in de Jordaan en nog steeds trotse bewoner van de mooiste stad van de wereld. Ze studeert om professioneel horeca-tijger te worden en is in haar vrije tijd fulltime kroeg-tijger. Feestjes, dates, cocktails en mooie mannen: Es geniet van alles wat Amsterdam haar te bieden heeft en schrijft daar cynische doch sexy verhalen over.

YOU MIGHT ALSO LIKE

vreemdgaan gezondheid small (1)
Dit is wat vreemdgaan mentaal en fysiek met je doet
April 12, 2019
andere-vrouw
De Andere Vrouw #6: Condooms en het konijntje
April 04, 2019
andere-vrouw
De Andere Vrouw #5: Ellende en een SOA
March 28, 2019
andere vrouw
De Andere Vrouw #4: Hun nieuwe huis, dochtertje en mijn schuldgevoel
March 21, 2019
andere-vrouw
De andere vrouw #3: Stress en stiekem zoenen
March 14, 2019
esther-andere-vrouw
De andere vrouw #1: Het begin
February 28, 2019
Sexy verhaal: Verboden lust op de werkvloer
November 04, 2018
relatie overspel
Kan een relatie overspel overleven? Ons panel reageert
May 07, 2018
bedrogen voordeel
Ben je ooit bedrogen? Daar zit blijkbaar een voordeel aan…
January 15, 2018

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *